http://i38.tinypic.com/v9kp.jpg



توی خونمون به ما میگن فراری

توی غربت دم به دم انگشت نگاریم

دیگه حتی صاحب اون خونه نیستیم

بیرون خونه می گن ما تروریستیم

وقتی خونه شده بود مثله جهنم

ما با ویزای بهشت بریدیم از هم

حالا تو برزخ بدبینی اسیریم

نمی تونیم ریشه مونو پس بگیریم

چاره ای نمونده جز رفتن و رفتن

انگار اینو رو پیشونیمون نوشتن

که سفر تقدیر ماست واسه همیشه

ما همینیم جنگل بدون ریشه